PİR SULTAN ABDAL VE HIZIR PAŞA

 

PİR SULTAN ABDAL VE HIZIR PAŞA

Dost elinden dolu içmiş deliyim

Üstü kan köpüklü meşe seliyim

Ben bir yol oğluyum yol sefiliyim

Ben de bu yayladan Şah’a giderim

Hızır adlı bir genç de Pir Sultan’ın adını duyup ondan feyiz almak için gelen köylülerden biridir.

Hızır, Sivas’ın Hafik ilçesinin Sofular köyündendir. Köyündeki insanların ve yaşamın bozulması nedeniyle gelip Banaz’a yerleşir; Pir Sultan Abdal’a kapılanır. Hızır’ın Pir Sultan Abdal’a hizmeti ve müritliği yedi yıl sürer.

Yedi yıl sonra Hızır, Pir Sultan Abdal’dan himmet ister. “Pirim bana himmet edin, ruhsat verin, büyük adam olayım.” der.

Pir Sultan Abdal da ona “Ben sana ruhsatı da himmeti de veririm Hızır.” der. “Ama sen gidip te büyük adam olunca, Vezir, Paşa olunca gelip beni asarsın.”

Böyle der ama duasını eksik etmez. İstanbul’a yolcu eder Hızır’ı.

Hızır İstanbul’da saraya gider ilerler, paşa rütbesi alır ve Sivas Valiliği’ne gönderilir. Vali olunca tüm inanıcını, ikrarını unutur. Yoksulları ezmeye, onlara zulmetmeye, haram yemeye başlar. Hak gözetmez, namus bilmez bir  Vali olur.

Artık adı Hızır Paşa olan Hızır’ın Sivas’ta Kara Kadı ve Sarı Kadı adlı iki kadısı vardır. Bu iki kadı da aldıkları rüşvetlerle, haklıları haksız çıkarmakta, adaletsizlikleriyle ünlüdürler. Yoksul halkın bu iki kadıdan çekmediği kalmamıştır.

Pir Sultan Abdal da iki köpeğine Sarı Kadı ve Kara Kadı adlarını vermiştir. Pir Sultan Abdal köpeklerini Kara Karı, Sarı Kadı diye çağırınca, düşmanları gidip iki kadıya söylerler. Adlarının köpeklere verildiğini duyan kadılar, kızıp küplere binerler. Hemen Pir Sultan Abdal’ı tutuklatıp Sivas’a, huzurlarına getirirler. Köpeklerinin adlarını sorarlar. Pir Sultan Abdal gerçeği yadsımaz. “Evet” der. “Benim köpeklerimin adı Kara Kadı ve Sarı Kadı’dır. Ama onlar sizden daha iyidir. Çünkü benim köpeklerim haram yemez.”

“Köpeklerinin haram yemeyeceğini nereden biliyorsun?” diye sorarlar.

Pir Sultan Abdal “İsterseniz deneyin” diye yanıt verir.

Denemeye karar verirler. İlin ileri gelenleri toplanır ve bir kaba haram, bir kaba haram olmayan yemek hazırlarlar. Kapları işaretleyip kadıların huzuruna getirirler. Kara Kara ve Sarı Kadı önlerine konan haram yemeği bir güzel yerler. Sonra aynı biçimde köpekler için yemek hazırlanır. Pir Sultan Abdal’ın Kara Karısı ile Sarı Kadısı ise, içinde haram yemek olan kabı bir kez kokladıktan sonra yemeyip haram olmayan yemekten yerler. Böylece ilin ileri gelenleri kadıların haram yediklerini öğrenirler. Bunun üzerine Pir Sultan Abdal da “iyi köpek kötü kadıdan efdaldır (yüksektir, erdemlidir).” diyerek köpeklerin gözlerini öper, sonra da sazını eline alıp şu demeyi söyler.

        

“Koca başlı koca kadı

İman eder amel etmez

Sende hiç din iman var mı?

Hakkın buyruğuna gitmez

Haramı helali yedi

Kadılar yaş yere yatmaz

Sende hiç din iman var mı?

Hiç böyle kör şeytan var mı?

Fetva verir yalan yukarı

Pir Sultan’ım zatlarımız

Domuz gibi dağı dolan

Gerçektir şöhretlerimiz

Sırtına vururum palan

Haram yemez itlerimiz

Senin gibi hayvan var mı?

Bu sözümde yalan var mı?”

Bu demeyi de dinleyen kadılar başlarını yere eğerler ve çaresiz Pir Sultan’ı serbest bırakırlar.

Bu olaydan kısa bir üre sonra Sivas Valisi Hızır Paşa adı Koca Başlı Kör Müftü olan İl müftüsünden bir fetva alır. Bu fetvada “Şahın adının yasaklandığı, Şah diyenlerin dillerinin kesilip öldürülecekleri...” söylenir. Tellallar meydan meydan, sokak sokak gezip bu fetvayı duyururlar. Pir Sultan Abdal bu fetvayı duyunca hemen şu demeyi söyler.

“Fetva vermiş koca başlı Kör Müftü

Şah diyenin dilin keseyim deyü

Satır yaptırmış Allah’ın laneti

Ali’yi seveni keseyim deyü

Şer kulların örükünü uzatmış

Müminlerin baharını güz etmiş

On ikiler bir arada söz etmiş

Aşıkların yayın yasayım deyü

Hakkı seven aşık geçmez mi

Korkarım Allah(tan, korkum yok senden

Ferman almış Hızır Paşa Sultan’dan

Pir Sultan Abdal’ı asayım deyü”

Bununla da yetinmez Pir Sultan. Her gittiği yerde fetvaya karşı çıkar. Nereye gitse Şah’ı över. Bunun için ölümü de göze aldığını duyurur hep.Yeni yeni demeler söyler:

“Padişah katlime ferman dilese

Eğer beni katsa kervan göçüne

Yine geçmem ala gözlü Şah’ımdan

Götürseler Hindistan’a Maçin’e

Cellatlar karşımda satır bilese

Urganım atsalar darağacına

Yine geçmem ala gözlü Şah’ımdan

Yine geçmem ala gözlü Şah(ımdan

Onyedi yerimden vursalar yara

Ahiri katlime ferman yazılsa

Cerrahlar derdime kılmasa çare

Çıksam teneşire tabut düzülse

Kemendi bend ile çekseler dara

Kefenim biçilse mezar kazılsa

Yine geçmem ala gözlü Şah’ımdan

Yine geçmem ala gözlü Şah’ımdan

Karadır kaşları benzer kömüre

Pir Sultan Abdal’ım derim vallahi

Münafıklar zarar verir ömüre

Ölsem terk eylemem Pir’i billahi

İk’ellerim bağlasalar demire

Huzur-u mahşerde dilerim Şah’ı

Yine geçmem ala gözlü Şah’ımdan

Yine geçmem ala gözlü Şah’ımdan”

            Muhbirler ve münafıklar, Pir Sultan’ın bu dediklerini hemen Hızır Paşa’ya yetiştirirler. “Senin fermanını da müftünün fetvasını da dinlemiyor bu adam” derler. “Her gittiği yerde Şah’tan söz ediyor”

Hızır Paşa’da askerlerini gönderip Pir sultan Abdal’ı Sivas’a getirir. Eski Piri’ne saygıda kusur etmez. Fetvadan, Pir’in demelerinden hiç söz etmez. Siniler içinde nefis yemekler sunar Piri’ne. Ama Pir Sultan yemeklere elini sürmez. Hızır Paşa Piri’nin yemeklere elini sürmediğini görünce sorar:

“Pirim, yoldan geldin açsındır. Ama yemeklere elini sürmedin. Neden?”

Pir Sultan eski müridine şunları söyler:

“Sen haram yedin. Zina ettin. Yetin malına el attın. Onların ahını aldın. Yoksullara haksızlık ettin. Senin bu haram parayla yaptırdığın yemeklerine ben değin köpeklerim bile ağızlarını sürmezler.”

Pir Sultan, bunları söyledikten sonra Paşa konağının penceresinden Banaz’daki köpeklerine seslenir. Banaz’daki köpekler koşarak gelirler konağa. Sofradaki yemeklere yaklaşırlar ve bir kez kokladıktan sonra da hiç dokunmadan geri çekilirler.

Bunu kendisine hakaret kabul eden ve çok kızan Hızır Paşa, Pir Sultan’ı tutuklatıp Sivas’taki Toprakkale’ye hapsettirir. Ama birkaç gün sonra yaptığından pişman olur. Ne de olsa Pir sultan onun eski Piri’dir ve çevrede saygı gören, sevilen birisidir. Pir Sultan’ı hapisten çıkartıp huzuruna getirir. Ona bir öneride bulunur.

“Pir’im, içinde ‘şah” sözü geçmeyen üç deme söyle seni bağışlayacağım.”

Hızır Paşa’nın bu sözleri üzerine Pir sultan sazını eline alır ve ilk demesini söyler:

“Hızır Paşa bizi berdar etmeden

Her nereye gitsem yolum  dumandır

Açılın kapılar Şah’a gidelim

Bizi böyle kılan ahdi amandır

Siyaset günleri gelip tetmeden

Zincir boynum sıktı halim  yamandır

Açılın kapılar Şah’a gidelim

Açılın kapılar Şah’a gidelim

Gönül çıkmak ister Şah’ın köşküne

Pir Sultan’ım eydür  mürvetli Şah’ım

Can boyanmak ister Ali müşkine

Yaram baş verdi sızlar  ciğergahım

Pirim Ali On İk’imam aşkına

Arsa direk direk olmuştur ahım

Açılın kapılar Şah’a gidelim

Açılın kapılar Şah’a gidelim.”

Yaz selleri gibi akar çağlarım

Hançer aldım ciğerciğim dağlarım

Garip kaldım şu ara ağlarım

Açılın kapılar Şah’a gidelim

Pir Sultan’ın dilinde hep Şah vardır. Hızır Paşa bu demeyi dinleyince kızar.

“pirim” der. “Sazı yanlış çalıyorsun. Dikkat et!”

Pir Sultan ikinci demesine geçer:

“Kul olayım kalem tutan ellere

Münafıkın her dediği oluyor

Katip ahvalimi Şah’a böyle yaz

Gül benzimiz sararuban soluyor

Şekerler ezerim şirin diline

Gidi Mervan şad oluban gülüyor

Katip ahvalimi Şah’a böyle yaz

Katip ahvalimi Şah’a böyle yaz

Allah’ı seversen katip böyle yaz

Pir Sultan Abdal’ım hey Hızır Paşa

Dün ü gün ola Şah’a eylerim niyaz

Gör ki neler gelir sağ olan başa

Umarım yıkılsın şu kanlı Sivas

Hasret koydu bizi kavim kardaşa

Katip ahvalimi Şah’a böyle yaz

Katip ahvalimi Şah’a böyle yaz.”

Sivas illerinde zilim çalınır

Çamlı beller bölük bölük bölünür

Ben dosttan ayrıldım bağrım delinir

Katip ahvalimi Şah’a böyle yaz

Sanki meydan okur Pir Sultan. İnadına “Şah!” der Şah’la bitirir demelerini. Hızır paşa iyice kızar. Çevresindekiler, “Bir Kızılbaş parçası seni dinlemiyor. Bu nasıl iştir? Nerde senin paşalığın?” derler.

Pir Sultansa kimseye aldırmadan üçüncü demesine başlar:

“Karşıdan görünen en güzel yayla

Alınmış abdestim aldırırlarsa

Bir dem süremedim giderim böyle

Kılınmış namazım kıldırırlarsa

Ala gözlü Pir’im sen himmet eyle

Siz de Şah diyeni öldürürlerse

Ben de bu yayladan Şah’a giderim

Ben de bu yayladan Şah’a giderim

Eğer göğerüben bostan olursam

Abdal’ım dünya durulmaz

Şu halkın diline destan olursam

Gitti giden ömür geri dönülmez

Kara toprak senden üstün olursam

Gözlerim de Şah yolundan ayrılmaz

Ben de bu yayladan Şah’a giderim

Ben de bu yayladan Şah’a giderim.”

Dost elinden dolu içtim deliyim

Üstü kan köpüklü meşe seliyim

Ben bir yol oğluyum yol sefiliyim

Ben de bu yayladan Şah’a giderim

Artık Hızır Paşa iyice çileden çıkar:

“Günah benden gitti. Atın şu adamı zindana da aklı başına gelsin!” diye bağırır adamlarına. Pir Sultan’a döner ve “Yarın asılacaksın, Pirim!” diye ekler.

Zindana götürürler Pir Sultan’ı, Sivas’ın Keçibulan denilen bir yerinde onu asmak için bir darağacı kurarlar. Sabah güneş doğmadan önce onu asmak için alıp getirirler Keçibulan’a. Darağacına çıkarırlarken kimsenin ardından yas tutmasını istemez Pir Sultan. Başlar bu demeyi söylemeye:

“Bize de Banaz’da Pir Sultan derler

Eğer Ali Baba sözü uyarsa

Bizi kem kişi de bellemesinler

Ferman büyük yerden beyler kıyarsa

Paşa kıdemine tembih eylesin

Ala gözlü yavrularım duyarsa

Kolum çekip elim bağlamasınlar

Al’ın çözüp kara bağlamasınlar

Hüseyn Gazi binse gelse atına

Surrum işlemedi kaddim büküldü

Dayanılmaz çarh-ı felek zatına

Beyaz vücudumun bendi çözüldü

Benden selam olsun ev külfetine

Önüm sıra Kırklar Şah’a çekildi

Çıkıp ele karşı ağlamasınlar

Daha beyler bizi dillemesinler

Ala gözlüm zülfün kelep eylesin

Pir Sultan Abdal’ım coşkun akarım

Döksün zülfün kelep eylesin

Akar akar dost yoluna bakarım

Ali Baba Hak’tan dilek dilesin

Pirim aldım seyrangaha çıkarım

Bizi dar bidinde eğlemesinler

Yıldızdağı seni yaylamasınlar.”

Pir Sultan’ın asılmasından önce bir buyruk daha verir.

Hızır Paşa:

“Herkes Pir Sultan’ı taşlayacaktır. Taşlamayanlar ölümle cezalandırılacaklardır.”

Pir Sultan’ın asılmasını izlemeye gelenler ellerine taşlar alıp atmaya başlarlar ona. Ama hiçbir taş değmez Pir Sultan’a.

Pir Sultan’ın musahibi Ali Baba’da bu buyruğa uymak zorunda kalır. O pirine taş atabilir mi hiç? Bir gül alır eline ve gizlice Pir Sultan’a fırlatır.

Pir sultan, Ali Baba’nın kendisine gül attığını görür ve çok üzülür. İdam sehpasında şu demeyi söyler:

“Şu kanlı zalimin ettiği işler

Pir Sultan Abdal’ım canım göğe ağmaz

Garip bülbül gibi zareler beni

Hak’tan emrolmaz irahmet yağmaz

Yağmur gibi yağar başıma taşlar

Şu ellerin taşı hiç bana değmez

Dostun bir fiskesi pareler beni

İlle dostun gülü yaralar beni.”

Dar gününde dost düşmanım bell’oldu

On dergim var ise şimdi ell’oldu

Ecel fermanı boynuma takıldı

Gerek asa gerek vuralar beni

 “Hala dilini tutmuyor bu adam!” deyip hemen ipi geçirirler boynuna.

Kalabalık dağıldıktan sonra Ali Baba, Pir Sultan’ın yanına gelip ayaklarına yüz sürer ve ağlar. Kanlı yaşlar akıtır gözlerinden. O gün ve ertesi günler Pir Sultan’ın asıldığı haberi çevreye yayılır. Kızı sanem saçını başını yolar ve sazını eline alıp babasının öldürüşüne şu ağıtı yakar:

“Dün gece seyrimde coştuydu dostlar

Kemendimi attım dara dolaştı

Seyrim ağlar ağlar Pir Sultan deyü

Kafirlerin eli kana bulaştı

Gündüz hayalimde gece düşümde

Koyun geldi kuzular meleşti

Düşde ağlar ağlar Pir Sultan deyü

Koçlar ağlar ağlar Pir Sultan deyü

Uzundu usuldu dedemin boyu

Pir Sultan Abdal’ım yücedir şanın

Yıldızlar yaylası Banaz’dır köyü

Kudretten çekilmiş bir senin bunun

Yaz bahar ayında bulanır suyu

Hakk’a teslim ol şirin canın

Çaylar ağlar ağlar Pir Sultan deyü

Dostlar ağlar ağlar Pir sultan deyü.”

Pir Sultan kızıydım ben de Banaz’da

Kanlı yaş akıttım baharda yazda

Koç babamı kurban verdim Sivas’ta

Darağacı ağlar Pir Sultan deyü

Bundan sonra söylentiler alır yürür Sivas ve çevresini. Bir söylentiye göre, Pir Sultan darağacındayken bir köpek gelip tam altında durmuş ve Pir Sultan da ona basarak ipini çözmüş, yerine de köpeği bağlamış. Sabahleyin darağacının yanına gelenler orada Pir Sultan’ın cesedini değil köpeği görmüşler.

Yine başka söylentiye göre, ertesi gün kahvede oturup söyleşenler arasında şu konuşmalar olmuş:

“Hızır Paşa dün sabah Pir Sultan’ı astırmış, duydunuz mu?” diye sormuş birisi.

“Ne asması yahu? Bu sabah ben Pir Sultan’ı Koçhisar yolunda, Seyfebeli’de gördüm.” Diye yanıt gelmiş birisinden.

Bir başkası: Yanlışın var. Bu sabah gün ışırken ona Malatya yolunda, Kardeşler Gediği’nde rastladım.” Demiş.

Bunun üzerine biri atılmış:

“Yanılıyorsunuz arkadaşlar. Ne diyorsunuz siz? Yeni Han Yol’nda Şahna Gediği’nde gördüm ben onu”

Hepimiz yanlışsınız. Ben onu Tavra Boğazı’nda gördüm” diye bağırmış bir başkası da.

Bir türlü anlaşamamışlar. Kimse kimseyi ikna edememiş. Hepsi kendi gördüğünün gerçek olduğuna yemin ediyormuş.

Kalkıp hep birlikte darağacının olduğu Keçibulan’a gitmişler. Ne görsünler? Darağacında Pir Sultan yok. Yalnız hırkası asılı duruyor.

Meğer ki Pir Sultan darağacından inip yola düzülmüş. Onun gittiğin gören Hızır Paşa’nın asesleri de peşine düşmüşler. Yakalamak için koşmuşlar yetişememişler. Pir sultan Kızılırmak Köprüsü’ne gelince dönüp bakmış ki asesler iyice yaklaşmışlar.Hızlıca köprüyü geçmiş ve geçtikten sonra “Eğil Köprü eğil!” demiş. Köprü eğilip suya batmış ve asesler karşıya geçememişler. Pir Sultan’ın kerametini anlayıp geri dönmüşler.

Pir Sultan Şah’a gitmek için Horasan’ın yolunu tutmuş. Yolda giderken bir musahiple karşılaşmış. Adam onun Pir Sultan olduğuna inanmamış. Çünkü musahip, Pir Sultan’ın asıldığını biliyormuş. Üstelik bu yüzden Sivas’ta ateşler yanmıyor, kazanlar kaynamıyormuş. Pir Sultan, birkaç nefes söyleyip adamı inandırdıktan sonra:

“Eğer Hızır Paşa, darağacında asılı duran köpeğin dübüründen üç kez üfürürse ateşlerin tekrar yanacağını” söylemiş.

Musahip Sivas’a gidince Pir Sultanla konuştuklarını Hızır Paşa’ya anlatmış. O da darağacına gidip asılı köpeği indirtmiş ve dübüründen üflemiş. İlk üfürüşte köpek dillenip “Pir Sultan!” diye bağırmış. İkinci üfürüşte “Can Sultan!”, üçüncü üfürüşünde “Yan Sultan!” diye bağırmış. O böyle bağırır bağırmaz Sivas’taki ateşler yanmaya, kazanlar kaynamaya başlamış...

Pir Sultan Horasan’a varıp Şah’ın huzuruna çıkar. “Niçin geldin?” derler. Pir Sultan da alır sazını eline ve şu demeyi söyler:

“Diken arasında bir gül açıldı

Ben bend’ oldum şu meydana atıldım

Bülbülüm bahçede ötmeğe geldim

İkrar verdim ikrarıma tutuldum

Bezirganım yüküm gevher satarım

İptida talipten pire katıldım

Ali pazarına dökmüğü geldim

Pirin eteğine tutmağa geldim

Baç’ım vermeyince yüküm açılmaz

Pir Sultan Abdal’ım yüreğim döğüm

Gevherin hasına hile katılmaz

İmanlar rengine boyandım bugün

İnkar toru ile şahin tutulmaz

İrehber pişirir talibin çiğin

Bir gerçek tor’una düşmeğe geldim

Ahiri bu imiş pişmeğe geldim”

Ardından şu demeyi söyler Şah’ın huzurunda:

“Zahir batın On’ki imam aşkına

Erenler yolundan bir taş kaldırdım

Aman Şah’ım mürüvvet deyü geldim

Gönül bahçesinde gülün soldurdum

Pirim nazar eyle şu ben düşküne

Bugün eksikliğin nefsi öldürdüm

Aman Şah’ım mürüvvet deyü geldim

Aman Şah’ım mürüvvet deyü geldim

Bakmaz mısın cesedimin narına

Pir Sultan’ım eydür karşımda durma

Elim ermez oldu cihan karına

Gidip münkirlere yol ekran kurma

Yüzüm yerde geldim durdum darına

Alnımın karasın yüzüme vurma

Aman Şah’ım mürüvvet deyü geldim

Aman Şah’ım mürevvet deyü geldim.”

Hacı Bektaş oğlun günahkar gördüm

Aradım isyanı özümde buldum

Yüzümün karasın elime aldım

Aman Şah’ım mürüvvet deyü geldim

Pir Sultan, Horasan’dan Erdebil’e gider, orada ölür ve gömülür.

Kimi söylentilere göre Pir Sultan’ın mezarı Erdebil’dedir. Bir Başka görüşe göre ise Merzifon’dadır.

Çeşitli araştırmacılara göre ise, Pir Sultan asıldığı yere gömülmüştür. Gönümüzde Sivas’ta mal pazarı olarak kullanılan yerdeki sıra söğütlerin bittiği yerde üstü taşlarla örtülü, boyu beş, eni bir metre kadar olan bir tümsek de Pir Sultan’ın mezarı kabul edilmektedir.

ozan'ca

Bir 12 Eylül fotoğrafı! ve Erdal Eren

Sorguya çekenin elindeki kemer ve karşısındakilerin yüzündeki korku ifadesi...

12 Eylül döneminde hafızalara kazınan pek çok görüntü var. Bir çok acının yaşandığı karanlık dönem, hapisler, acılar ve işkencelerle anılıyor aradan 28 yıl geçmesine rağmen. Cumhuriyet gazetesinin arşivinden çıkan bu fotoğraf ise çok fazla bilinmemesine rağmen, o dönemde yaşanan işkenceleri ve yaşanan acıları a

nlatması bakımından döneme damgasını vuran fotoğraflardan birisi.

Sorguya çekenin elindeki kemer ve karşısındakilerin yüzündeki korku ifadesi dikkat çekiciydi. Çoğunun yataklarından kaldırılıp getirildiği belli olan bu insanlar fay hattının tam üzerinde yer alıyordu. (Cumhuriyet)

Erdal Eren öldürmedi

12 Eylül'de Erdal Eren, er Zekeriya Önge’yi öldürdüğü gerekçesiyle idam edildi. Ama Önge’nin memleketi Giresun Valiliği’nin internet sitesi cinayeti yalanlıyor...

Er Zekeriya Önge’yi öldürdüğü iddiasıyla 17 yaşında idam edilen Erdal Eren’i ölüme götüren olayla ilgili kuşkulara bir yenisi daha eklendi. 12 Eylül yargısının Eren’in silahla öldürdüğünü söylediği Önge’nin ölüm nedeni, Giresun Valiliği’nin internet sitesindeki şehitler bölümünde ‘silah kazası’ olarak geçiyor.

Tarih 30 Ocak 1980... Yurtsever Devrimci Gençlik Derneği üyesi ve ODTÜ öğrencisi Sinan Suner MHP’li Bakan Cengiz Gökçek’in koruması Süleyman Ezendemir tarafından öldürüldü. Bu olayı protesto gösterileri sırasında olaylar çıktı. Çatışmada er Zekeriya Önge öldü. Erdal Eren ise 24 kişiyle birlikte gözaltına alındı. Bundan sonra tarihin en hızlı yargılamalarından biri başladı. Eren, Önge’yi öldürdüğü gerekçesiyle 19 Mart 1980’de idama mahkûm edildi.

Dava birbuçuk ay sürdü

Yargılama süreci sadece bir buçuk ay sürdü. Eren’in avukatları kararı temyiz etti. Yargıtay 3. Dairesi idam kararını bozdu. Dava dosyası defalarca Yargıtay’a gitti ve bozuldu. Zaten dava dosyası şaibelerle doluydu. Eren, önden ateş etmiş, asker sırtından vurulmuştu. Önge’nin vücudundan çıkan kurşunun Eren’in tabancasından çıkıp çıkmadığına dair kesin bir rapor yoktu, otopsi raporu da şüpheliydi, Erdal’ın 18 yaşından küçük olup olmadığı da araştırılmadı...

Yargıtay 3. Dairesi idam kararını iki kez bozunca başsavcılık itiraz etti. Dosya Yargıtay Daireler Kurulu’na gitti. Bu kez onandı. Eren 13 Aralık 1980’de Ankara Merkez Cezaevi’nde idam edildi.

Kafalarda pek çok soru işaretleri bırakan olayla ilgili kuşkulara bir yenisi daha eklendi. İnternet sitesinde ‘Şehitlerimiz’ başlığı altında tüm ilçelerdeki şehitlerin isimlerini, fotoğraflarını ve ölüm nedenlerini yayımlayan Giresun Valiliği, Önge’ye de yer verdi. Çamoluk ilçesi şehitleri arasında adı geçen er Önge’in ölüm nedeni ise ‘silah kazası’ olarak veriliyor.

Eren’in o dönem avukatlığını yapan Nihat Toktay, silah kazasının ya kendi silahından ya da arkadaşının silahından çıkmasıyla meydana gelebileceğini belirtiyor: “Şehit ailelerinin yakınlarına Emekli Sandığı’ndan maaş bağlanır. Maaş bağlanmadığını öğrendik. Bağlanmama gerekçesi olarak da kazayla vurulduğu gündeme gelmiş. Erin otopsi raporunda kurşunun girdiği yer yazıyor, başka herhangi bir bilgi yok. Ailesine ulaşamıyoruz.

(UMAY AKTAŞ SALMAN-Radikal)

Gönderen MEHMETOZAN

"ALLAH BU DÖRT DAVRANIŞI AFFETMEYECEK"

" Ritüellerin İslam’da cezası yok" diyen Eliaçık hoca,asıl insanlar arası davranışlardaki ihlallerin cezasının olduğunu belirtti. İnsanların birbirlerinin haklarını ihlal etmeleri halinde cezaya tabii tutulacaklarını söyleyen Eliaçık hoca, şu görüşleri dile getirdi: " O cezaların bir çoğu da zaten, tarihseldir, hem de insan aklına bırakılmıştır. Namaz kılmak, oruç tutmak gibi ritüeller Müslümanlara mahsustur yapılmadığı zaman Allah’a hesap vereceklerdir, Kuran’da  bunlar yapılmadığı zaman şu şekilde cezalandırılacaktır diye bir hüküm yoktur. Ama adam öldürmenin, hırsızlık yapmanın, zina etmenin bir de iftira atmanın cezalandırılmasına yönelik hükümler vardır. Sadece bu dördü hakkında ceza vardır Kuran’da, başka hiçbir şeye yönelik ceza yoktur. Bunlar da zaten evrenseldir. Ödül cennet, ceza da cehennem olarak anlatılır Kuran’da, bir şey övülür ve herkes bunu yapıyorsa cennet vardır sonunda denir, bir şey yerilir herkes de bunu yapıyorsa cehennem vardır sonunda denir. Buradaki ödül ve ceza dinler literatüründe daha çok bu şekilde ortaya çıkar. Benim, cennet ve cehennem anlayışım daha çok bu dünyaya yönelik, yani cennet de buradadır, cehennem de buradadır, siz iyi hareketlerde bulunursanız, bulunduğunuz yer cennete dönüşür, kötü hareketlerde bulunursanız, bulunduğunuz yer cehenneme döner. Cennet bir evde de kurulabilir, bir ev cehenneme de dönüşebilir, bu kişilerin karşılıklı birbirini anlamasıyla ilgili bir durum. Kişinin kendi içinde de çektiği azap cehennemdir, aslında ruhi azap en büyük cehennemdir, ateştir, irindir, kandır, başkasının yüzüne bakamamaktır. İnsanlar böyle azaplar çekerler ama diğer taraftan büyük bir mutluluk, sevinç yaşarlar bu da cennet duygusudur. Bu anlamda şöyle söylüyoruz, cennet de cehennem de aslında bu dünyadadır ve vaka olarak böyledir, ama Müslümanların inanç dünyasında ölümden sonra hesap sorulacak ve bir cehennem, ölümden sonra bize verilecek bir ödül cennet de vardır. O sadece Allah’a kalmıştır. Sen bana sorarsan nasıl olacak bu iş, yani öldükten sonra cennetin cehennemin nerede kurulacağını, bilemem. Ama benim umudum vardır, Allah insanları yalnız bırakmaz, itikat ederim inançtır bu. Gelelim bu dünyaya asıl buraya bakalım, mesela şu mahalleye bakalım, yaşadığımız dünyayı düzeltelim, azaptan kurtulalım. Kuran’da şöyle söyler, Rahman suresinde “onlar için bir cennetin içinde başka bir cennet daha vardır”. İç içe geçmiş cennetler, aslında ne oluyor, bu dünyadan başlayıp sonsuza kadar devam eden bir ifade var. Ahiret inancı da aslında, çok ilerici bir inançtır, ahiret aslında sonsuz demek, sona inanmak demek, yani ileriye inanmak, ileriyi düşünerek konuşmak mesela, lafın sonudur, yaptığın işin sonudur, ahiret sürekli ileriyi düşünerek, ileriye inanmaktır. Kuran bize bunu öğütlüyor, yaptığınız işlerde ileriyi düşünün diyor, bu dünyanın sonunu da düşün, buna da ahirete iman diyoruz."

Haber Kaynağı: yuzdeyuzhaber

DÜŞÜNÜLMESİ GEREKEN SÖZLER

DÜŞÜNÜLMESİ GEREKEN SÖZLER,

DÜŞÜNÜLMESİ GEREKEN SÖZLER

ozan''ca

ozan'ca

GÜNÜN ANLAMI

OZAN'CA ŞEÇMELER..

İNSAN NEYLE YAŞAR - BERTOLT BRECHT

Sayın baylar bize hep ders verirsiniz.
"Aman, günah, ayıp, kötü, yanlış."
Aç karnına kuru öğüt çekilmez.
Önce doyur beni, ondan sonra konuş.
Sende göbek, bizde ahlâk nedense.
Şimdi bizi iyice dinle bak;
İster şöyle düşün, istersen böyle:
Önce ekmek gelir, sonra ahlâk.
Artık vermek gerek, unutmayın sakın,
Tüm nimetlerden, payını yoksulların.

İnsan neyle yaşar ?
İnsan neyle yaşar: Ezip hiç durmadan.
Soyup, dövüp, yeyip yutarak insanları.
Yaşayabilmek için hemen unutmalı,
İnsanlığı unutmalı insan.
Katı gerçek budur, kaçınılmaz.
Kötülük yapmadan yaşanamaz.

Efendiler, bize ahlâksız dersiniz,
Kötü kadın, utanmaz fahişe.
Aç karnına suçlanmak hiç çekilmez,
Önce doyur beni, ondan sonra söyle.
Sende şehvet, bizde edep nedense.
Şimdi bizi iyice dinle bak;
İster şöyle düşün, istersen böyle:
Önce ekmek gelir, arkadan ahlâk.
Artık vermek gerek, unutmadan sakın,
Tüm nimetlerden, payını yoksulların.

İNSAN NEYLE YAŞAR - BERTOLT BRECHT

PARAteizm

1 Ekim günü yürürlüğe giren yeni uygulamaya göre, hukuk davaları artık “300-1000TL” arası bir para yatırmadan açılamıyor.
Paran yoksa, hakkını araman imkansız...
Paran varsa, davanı açarsın. Yoksa, hakkını arayamazsın. Hakkın gasp edilse dahi, susup oturacaksın. Paran yok çünkü.
Paran varsa askerlikten yırttın! Ne güzel memleket ama, gözünü sevdiğim para; her kapıyı açıyor.
Paran var mı ? Paran varsa “üniversite” okursun güzel kardeşim. Paran yoksa, 1 buçuk milyon rakibin var.
Paran yok mu ? Yandın!
Paran varsa oruç tutmana gerek yok. Veriyorsun kefaleti; iş tamam. Paran yoksa, ibadet zorunlu oluyor. 
Hem paran varsa “hacca gider” bütün günahlarından arınırsın. Paran yok mu ? Eyvahlar olsun bütün günahlar kaldı üstüne...
Paran varsa yattığın yerden geçinirsin. Yatırırsın bankaya, alırsın “kar payını” yer, içer yatarsın. 
Paran yoksa “evlenemezsin.”
Evde kaldın! Yandın!
Paran varsa huzurun var. Para : huzur. Nasıl denklem ama ?
Paran varsa başını sokacak bir hane bulursun. Yoksa sokaklardasın. Kış, soğuk, ayaz dinlemez namussuz.
Para!
Yeme içme, barınma, eğitim, sağlık, hukuk..vs. Hayatın her alanını kontrol eden, yeryüzünün en acımasız putundan bahsediyorum.
Paran yoksa bir hiçsin! Evet tam olarak öyle. Paran varsa milletvekili bile olursun. Bastırırsın parayı, şişme medya seni vezir bile yapar!
Paran varsa akraban var. Yoksa, kimsesizsin. Paran varsa gemicik alırsın. Koluna Rolex marka saat takarsın. 
Paran varsa şatafatlı hastanelerde, yoksa; doktorsuz ameliyathanelerde...
Parası olan yaşadı! Milli piyangoya hücum.
Modern çağın en büyük putuna selam. Önünde eğilen milyarlarca insanın hayatını mahveden o kağıt parçasına dikkat edin. Cebinize girdiği anda hayatınızı perişan eden o garip objeye!
Paran varsa “hiç kimseye ihtiyacın yoktur.” Paran yoksa “İETT otobüslerine talim edersin.”
Paran varsa devlet dairesinde işlerin çabuk yürür. Yoksa, ömrün boyunca kuyruk beklersin. Paran yoksa işin çok! Yandın güzel kardeşim...
Türkiye’nin %99’u Müslüman mış (?) Yani “La ilahe illallah” fiilini yaşam ilkesine dönüştürmüş milyonlar varmış. Hayatımda put yok diyen, ama parayı en üst tanrısal kimliğe büründüren başka bir millet daha var mı ?
Paranın “liboşlaştırdığı” eski solculara bakın. Ya da “maymunlaştırdığı ünlüler.”
Para için atılan onca takla. O taklaların tamamı bir “ibadet.” Ama Allah’a meyleden bir ibadet değil. Yeryüzünün sahte tanrısı önünde sergilenmiş bir ritüel...
Paran yoksa ve rızkın için seyyar satıcılık yapıyorsan “hırsızsın.” Paran varsa, banka hortumlasan da beyefendisin. 
Tezgahına el koyulduğu için tepki veren seyyar satıcının yediği dayak! Paran varsa, bir sikke isabet etmez sana. Kurşun bile işlemez. İbrahim Tatlıses gibi, kafandan vurulsan da hayata dönersin!
Tezatına kurban olduğum memleketimdeki en büyük yalandır para. 
Paran varsa “depremde ölme riskin çok azdır.” Paran mı yok ? Dua et deprem olmasın...
Paran yoksa “matematik profesörü olursun.” 3 lira ile 5 liralık gideri denklemenin olanaksızlığı hususunda “doğal doktora” yaparsın.
Eğer durum biraz daha vahimse “filozof” olma garantisi var. Paran varsa dert etme, liboş olur; kurtulursun.
Paran varsa bankalar hesap cüzdanı verir. Yoksa “avukat kapına gelir.” Paran var mı ? 
Yalan be güzel kardeşim. 
Hem Allah’a, hem paraya tapamazsınız! (Hz.İsa)