Gençlere empati,
Şimdi ki gençler bizler gibi doğal yaşamıyor.
Bizler toprakta oynayıp, ağaçlara tırmanan bir nesilken,
Bugün gençler betonların arasında sıkışıp kalmış durumda.
Bizler katkısız, doğal sağlıklı gıdalarla beslenen bir nesiliz.
Bugün gençler genetiği ile oynanmış gıdalara bile ekonomik kriz nedeniyle ulaşamıyor. Yani sağlıklı beslenemiyorlar.
Bizler örgün öğretim görerek hem sosyalleşiyorduk, hemde kaliteli eğitim alıyorduk.
Bugün gençler, ya imam hatip ya açık lise seçeneğiyle sosyalleşmeden sistemin dışına çıkmak zorunda kalıyorlar.
Bizim zamanımızda konser, tiyatro, sinemaya v.s gitmek hem kolaydı, hem de ucuz.
Şimdi ise, konserler yasak, sinema ve tiyatro büyük kentlerin dışında yok yada kısıtlı. Olsa da ekonomik değil, ucuz değil.
Gençler, hikaye biriktiremiyor.
Gençler, laptop ile cep telefonuna sıkıştırılmış ve internette gördüğü yaşamı önceliyor.
Gençler duygusal varlık olmaktan çıkıyor, robotlaştırılıyor.
Gençler, üniversite bitirmiş olsa da işsiz, iş bulamıyor.
Gençler, enerjilerini artabileceği sosyal, spor, kültür merkezleri yok. Olanlar ise paralı.
Gençler de zaten para yok...
Gençler, arkadaşlarıyla bir iki kadeh içki ile sarhoş olup deşarj olamıyor.
İçki pahalı...
Gençler, kız yada erkek arkadaşıyla bir kafede oturamıyor.
Cebinde para yok...
Gençliğin özgürlük alanları kapatılmış, konsere, sinemaya, tiyatroya gidemiyor ya yasaklanmış, ya yaşadığı yerde yok, yada parası olamadığı için ulaşamıyor.
Lütfen gençlere karşı empati yapalım..
Mutsuz, neredeyse dünyayla bağını kesmek üzere olan bir gençlik geliyor.
Bu gençler ileride devlet yada özel sektörde yönetici veya yönetime yardımcı olabilecek kadroları oluşturacaktır.
Ozan
