Ne yaşammış,

Ne yaşammış,

Doğarken ağladık,ağlamanın sonu yokmuş.

Bıçkınlığın zirvesinde yenidoğan (ankara) bilendik yaşama,lağım akan sokaklarda şerbetlendik mücadeleye,

İlkokul yenidoğan,başarı mücadeleydi bizde o yıllarda taze oluşmuştu/oluşturmuştu hocalarımız/abilerimiz/ablalarımız sonrası ankara Atatürk Lisesinde dayaklar,kaburgalarımız kırılıncaya kadar mücadele, evlerimiz bombalarla patlatıldı,muştalarla kafalarımıza izler bırakıldı...

Sevdiceğimizi yanı başımızda kurşunlara hedef verdik kahpelere..

Yüreğimiz ağlıyordu ama bizler gözyaşlarımızı hep içimize akıttık ama unutmadık ilk aşkımızın devrimci sevdasını ömrümüzce taşıdık ağır yükünü ve hala ağırlığını hissederiz.

Sonrası 12 eylül üniversite yerine işkence tezgahlarında öğrendik ilk gençliğimizin direncini ve böbreğimizi bıraktık anı olsun diye o tezgahlara..

Sonrası yitirdiğimiz yoldaşlarımız oldu idam tezgahlarında çingene cellada gülümseyerek giderken gördük Nevzatları,Erdalları..onurumuz oldu..

Onur dedik ya, insanonursuz yaşayamazın erdemiyle direndik tekrar yaşama ve tekrar yaşama sarıldık tavizsiz yaşamak adına mücadeleye devam ederken korsakof olmadıysak yada sakat bırakılmadıksa başladık tekrar üniversitelerde

okumaya,örgütlenmeye bilenerek..

Ne yaşammış be,
Ve bizler nasıl direndik diye geriye baktığımızda, açlık, sefalet, sürgün,varolma..
Ve tek bir şey var anlamlı olan...
BU MEMLEKETİ KENDİ CANIMIZDAN ÇOK SEVDİĞİMİZ..
Ve bir tek şey daha var anlamlı olan,
BU MEMLEKETİ BUNCA YAŞANMIŞLIKLARA RAĞMEN YİNE CANIMIZDAN ÇOK SEVMEMİZ
Ve bir tek daha var,
ÖLÜNCE BİTECEK TERK ETMEYEN MEMLEKET SEVDASI..
Pir Sultan'dan,
Mustafa kemal'den
Nazım'dan
Mustafa Suphi'den,
Mahir'den,
Deniz'den MİRAS KALAN..

ozanca