Tanrı’nın parmağı...

bcoskun@hurriyet.com.tr

Tanrı’nın parmağı...

BAŞINDAN beri anlatmak istediğim buydu: Din yüce bir duygudur. En zor anlarımızda... Kimsenin bize yardım edemeyeceği zamanlarda... Hiç kimsenin yardıma gelemeyeceği, diyelim ki bir gece karanlığında, yüreklerimizdeki o yüceliğe sığınırız... Bir iki kelime ile o müthiş saçak altına koşarız: “Tanrım bana yardım et...” Korktuğumuzda sesleniriz... Mutlu olduğumuzda mırıldanırız: “Şükürler olsun...” Yıkıldığımızda elimizden tutmasını isteriz... Özlem duyduğumuzda kavuşturmasını... Anneler-babalar hiç kimseye emanet edemedikleri yüreklerinin parçası çocuklarını, bir tek ona emanet ederler: “Tanrı seni korusun...” Ona ihtiyacımız vardır... * * * Din yüce bir duygudur... Hiç kimsenin tekelinde değildir... O bizimdir... Dini-imanı iktidarlarına alet etmelerine hep canımız sıkıldı... Ama anlatamadık... Ve olan oldu... * * * Bakın; tepeden tırnağa kirden gözükmüyorlar... Yolsuzlukları, hırsızlıkları, yağmaları, avantaları, suiistimalleri, basiretsizlikleri, ahmaklıkları, akılsızlıkları, hukuksuzlukları... Tüm bunları inancı kullanarak yaptılar... Dillerinden “Allah...” düşmedi-düşmüyor... Söylemleri, selamlaşmaları, türbanları, tesettürleri, haramları, helalleri, sakalları, yasakları... Kısacası “Din-iman” diye diye sürdürüyorlar; açıkgözlülükleri, cingözlükleri, cinlikleri, şeytanlıkları, fettanlıkları... Her gün bir yeni rezalet yer alıyor gündemimizde... Her gün bir yeni sahtekârlıkları dökülüyor toplumun önüne... Ve her gün o yüce duygu biraz daha hırpalanıyor, biraz daha yaralanıyor... Ama ne yapacaksınız?.. Yine o saçak altına sığınıp bu kez sitem etmekten başka: “Tanrı’nın parmağı yok ki...”