Gençlerimize empati göstermek, onların yaşam koşullarını anlamak ve çözüm üretmekle başlar. Bugünün gençleri, bizim yaşadığımız doğal ve özgür ortamların çok uzağında, beton bloklar arasında sıkışıp kalmış durumda.
Bizler çocukken toprakla oynar, ağaçlara tırmanır, doğayla iç içe büyürdük. Doğal, katkısız ve sağlıklı gıdalarla beslenirdik. Ancak bugün gençler, genetiğiyle oynanmış gıdalara bile ekonomik kriz nedeniyle ulaşmakta zorlanıyor. Sağlıklı beslenme bir lüks haline gelmiş durumda.
Bizler örgün öğretimin sağlam temelleri üzerinde hem kaliteli eğitim alır hem de sosyalleşirdik. Şimdiki gençler ise ya imam hatip ya da açık lise gibi sınırlı seçeneklerle eğitim hayatından kopma tehlikesiyle karşı karşıya. Eğitimin niteliği ve erişilebilirliği azalırken, gençlerin sosyal bağları da zayıflıyor.
Sanat ve kültür bizim zamanımızda ulaşılabilir ve yaygındı. Konserler, tiyatrolar, sinemalar hem ucuzdu hem de hayatımızın bir parçasıydı. Bugün ise bu etkinlikler ya yasaklanmış ya da büyük şehirlerin dışına itilmiş durumda. Olsa bile ekonomik kriz nedeniyle gençler bu imkanlardan yararlanamıyor.
Gençler, yaşanmışlıklar biriktiremiyor. Hayat hikayeleri, anılar ve sosyal bağlar yerine ekranlara sıkışmış bir yaşam sürüyorlar. Laptop ve cep telefonlarına hapsolmuş bir nesil, internette gördüğü yaşamları taklit etmeye çalışırken duygusal bağlarını kaybediyor ve adeta robotlaştırılıyor.
Eğitim almış olmak bile gençler için bir çözüm değil. Üniversite mezunu gençler işsizlikle boğuşuyor. İş bulabilenler ise hak ettikleri değeri göremiyor. Sosyal, kültürel ve sportif faaliyetlere katılabilecekleri merkezler ya yok ya da paralı. Gençlerin cebinde para olmadığı için bu imkanlar onlara erişilemez hale geliyor.
Gençler, ekonomik sorunlar yüzünden arkadaşlarıyla bir kafede oturup sohbet edemiyor, iki kadeh içki içip dertleşemiyor, deşarj olamıyor. İçki pahalı, kafeler pahalı, sosyal yaşam ise giderek daralıyor.
Empati yapalım: Bugün mutsuz, dünyayla bağını koparmak üzere olan bir gençlik yetişiyor. Bu gençler yarının yöneticileri, karar vericileri, liderleri olacak. Ancak bu potansiyele ulaşmaları için yaşam koşullarını iyileştirmek, onların hayata tutunmalarını sağlamak zorundayız.
Gençlere karşı empati göstermek, sadece bugünü değil geleceği de kurtarmak demektir. Onların enerjisini, hayal gücünü ve potansiyelini heba etmeyelim. Bu gençler bizim yarınımız. Onlara sahip çıkmak, geleceğimize sahip çıkmaktır.
Ozan
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder